Desconocidísima banda de rock progresivo de los ’70 con un estilo un poco retro para la época. Recordemos que en ese mismo año Van Halen publicaron su primer disco, lo que supuso una verdadera revolución en el sonido del rock, este disco de Galaxy resultó un poco desfasado ya de las tendencias del momento.
A veces recuerdan a Jethro Tull, a veces al rock psicodélico de principios de los ’70, y también se dan cierto aire a las voces de los Beatles.
El disco no es ninguna maravilla pero sí interesante de escuchar, hay momentos muy brillantes de desarrollo instrumental. Recomendado a los incondicionales del progresivo setentero.
La única manera de expandir los conocimientos sobre música, es escuchándola.
Este blog es de opinión, no informativo. Las opiniones suelen ser positivas, pero no siempre.
Si quieres, échale un vistazo a las etiquetas a ver si encuentras algo que te interese y contrastamos puntos de vista.
14 julio 2010
13 julio 2010
Karnivool – “Sound awake” (2010)
Buen segundo disco de esta banda australiana de metal progresivo, en el que han oscurecido un poco el sonido y añadido elementos técnicos del progresivo actual, de esos que sirven para presumir de técnica instrumental pero que cortan bastante el sentido rítmico de la música. Por mí no hacía falta.
Karnivool son una banda que conjugan un sonido potente con melodías propias del grunge de los ’90. Precisamente esas melodías son lo mejor de la banda, que conjugadas con la voz principal dan un resultado excelente.
Buen metal progresivo un poco desmarcado de la tendencia actual.
11 julio 2010
L’Herba d’Hamelí – “Inversa visual” (2009)
Gran sorpresa el descubrir una banda catalana de rock progresiu pur d’aquest nivell. El so és molt senzill, fregant l’acústic integral. Les cançons son llarguíssimes i de estructuras molt complexes. Els instrumentistes son molt bons, destacaria al baix i al bateria, que configuren una base rítmica de gran calitat. N’hi han molts canvis de ritme i detalls técnics que fan que el disc, a més de entretingut, sigui molt interesant d’escoltar.
Molt bona nota per aquesta banda espanyola de grans músics que han renunciat a la comercialitat per dedicar-se a fer bona música. El que no m’agrada gens son les veus, que, com tots els cantants catalans de rock i pop que canten en català, son espantoses. És quelcom que mai entendré, no s’escapa gairebé cap, insisteixen en posar aquesta veu de pardalet abúlic gens viril, es belluguen en registres aguts als que no arriben ni de conya i abusen d’aquestos vibratos ridículs totalment antiestétics amb l’únic resultat de veus tremoloses que fan lleig el conjunt.
Això sí, les parts intrumentals, que afortunadament son moltes i llargues, son genials.
Un deu per aquesta banda catalana. I espanyola.
Disculpeu-me, però es que avui juga Espanya la final del Mundial de futbol i als catalans catalanistes això els fot moltísim.
Doncs que es fotin, que jo també soc català, però no catalanista, ni tampoc espanyolista, que a Catalunya existeix el terme mig, i no està repressentat de cap de les maneres. Ja està bé, collons, que els putos partits polítics i medis de comunicació catalans donen per fet que tothom és catalanista, i exclueixen així a una gran part de la comunitat catalana. L’únic que aconsegueixen és que aquest col.lectiu es senti cada dia més espanyol i menys català, i que el botant d’esquerres no catalanista no tingui opció alguna, i que no puguis escoltar cap medi de comunicació en català sense posar-te dels nervis, sentint com fan mofa de tot el que estigui relacionat amb Espanya.
Me queda mucho en el tintero digital pero con esto ya basta. Insisto, muy buen disco de esta banda catalana y española.
08 julio 2010
Heaven or hell. Homenaje a Ronnie James Dio
Ronnie James Dio llegó hace poco a las puertas del cielo. Allí se encontró a Dios, y éste le dijo:
Dios: No te esperaba tan pronto, hijo mío.
Dio: Tampoco estaba en mis planes, padre, pero ya lo ve, un maldito cáncer de estómago me ha mandado hasta aquí.
Dios: No te esperaba tan pronto, hijo mío.
Dio: Tampoco estaba en mis planes, padre, pero ya lo ve, un maldito cáncer de estómago me ha mandado hasta aquí.
10 junio 2010
Fromuz – "Seventh Story" (2010). Artículo estereofónico
No es la primera vez que escribo en esta revista sobre esta banda. No me gusta repetirme pero no lo he podido evitar, este disco es de una calidad tan extraordinaria que me ha obligado a ello. Para dar buena muestra y para ayudar a comprender bien de qué estamos hablando he puesto varios enlaces para poder escuchar algunos fragmentos cortos de canciones, los que he considerado mejores o más representativos. Espero no aburrir con tanto enlace, aun así recomiendo encarecidamente escucharlos con un poquito de atención.
Fromuz. El nombre no puede ser más feo. En mi vida he escuchado un nombre de grupo menos llamativo. Pero si ponemos un guión entre la eme y la u empieza a tener algo de sentido.
09 junio 2010
07 junio 2010
Kinetic Element – “Powered by light” (2009)
Rock progresivo con mucha presencia de teclados, con cierto aire a Jethro Tull y mucha influencia de Emerson, Lake and Palmer, influencia que no molesta nada, pero nada. Mike Visaggio es la voz y el instrumento principal, de hecho es protagonista casi absoluto. La voz no me convence mucho, da la sensación de forzarla, canta en un tono demasiado alto para sus posibilidades. Pero a las teclas es un maestro, tanto al piano como al resto de teclados. Muy, pero que muy bueno, diría que de los mejores del progresivo.
Lo que no me gusta mucho es el sonido de la guitarra, no es que el guitarrista sea malo, en absoluto, pero el sonido de su guitarra es feo de cojones, parece como si Visaggio no quisiese competencia de ningún tipo. Una lástima, le quita puntos al disco. Pero aún así le quedan muchísimos. Discazo tremendo, con momentos dulces pero también animados y con mucho ritmo.
De las canciones destacaría “Now and forever”, que es donde recuerda más a ELP, concretamente a la genial “Hoedown” de “Trilogy”, pero quitaría “Meditation”, que es una sucesión de acordes de guitarra acústica en solitario sin demasiado interés.
Muy buen disco, recomendado especialmente a los nostálgicos del prog de sus mejores épocas. Aunque es éstas hay tanto nivel que cada vez tienen menos que envidiarles.
31 mayo 2010
Unitopia – “Artificial” (2010)
Unitopia son un grupo de rock progresivo australiano, de sonido agradable y fácil de escuchar. Su anterior disco, “The garden”, me gustó mucho, este un poco menos. Tiene momentos muy brillantes pero también bastantes, bueno, demasiadas partes lentas, lo encuentro un poco meloso, pero por lo tranquilo, no porque las melodías sean quecas o cursis.
En lo que sí que han mejorado mucho es en el sonido, que aunque sea prácticamente calcado al del anterior disco, está mucho más elaborado y cuidado hasta el último detalle, y los arreglos son geniales. Se nota que es este aspecto se han empleado al máximo, se percibe el cariño que le han dedicado a la hora de grabarlo (aparte de mucho ingenio y mucha técnica).
La curiosa voz de Mark Trueack es uno de los atractivos del grupo, pero echo a faltar la voz secundaria de la bajista Shireen Khemlani, que ha sido sustituida por Shaun Duncan. Yo prefería a Shireen, tanto al instrumento como a la voz. Otro de los alicientes es el saxo, Peter Raidel. En “The garden” el saxo era poco más que anecdótico, pero en ente disco hay unos cuantos solos con un sonido realmente exquisito. Todo un acierto.
Unitopia hacen rock progresivo, pero también añaden toques jazzísticos, y trazas de flamenco y música clásica.
Muy buen disco, aunque demasiado tranquilo para mi gusto.
Éste es el póster de promoción del anterior disco, en él aparece Shireen Khemlani.
30 mayo 2010
“Aurora boreal” – Asa Larsson (2003)
Novela negra de alto nivel. Intrigante hasta el final, de hecho la intriga va creciendo de manera progresiva, poco a poco, sin darte cuenta vas agarrando el libro cada vez más fuerte y abriendo los ojos un poco más a cada página. Es de esos libros que se leen en un plis plas, te engancha tanto que no lo puedes dejar.
Es novela negra, ha habido un asesinato y hay que descubrir quién es. Lo interesante es que cada nuevo personaje tiene algo raro que te hace sospechar de él. Y lo curioso es que la protagonista, es decir, la que investiga, está implicada directamente en la trama, tiene relación con todos los personajes. Pero esa relación no te la explica desde el principio, te va proporcionando cortos flashes del pasado, información que hace que la trama sea aún más interesante, y que te hace decir cada poco rato: ¡Joder qué fuerte!
Los personajes son geniales, Rebecka Martinsson es la prota, una mujer con un par buen puestos, pero ojo, no es ninguna heroína, es terrenal al cien por cien. A parte de Rebecka hay otro personajazo, Sanna Strangard, no te cuento nada de ella por si te lo lees, Sanna es la bomba, no te dejará indiferente.
Los nombres son un poco liosos (son nombres suecos) pero la autora te lo facilita bastante diciendo quién es quien casi cada vez que aparece. Es de una lectura bastante fácil y rápida, y muy gustosa. La narradora no se entretiene con añadidos superfluos, va directamente al grano, todo lo que explica es por algo.
Muy buen libro, recomendadísimo.
Es novela negra, ha habido un asesinato y hay que descubrir quién es. Lo interesante es que cada nuevo personaje tiene algo raro que te hace sospechar de él. Y lo curioso es que la protagonista, es decir, la que investiga, está implicada directamente en la trama, tiene relación con todos los personajes. Pero esa relación no te la explica desde el principio, te va proporcionando cortos flashes del pasado, información que hace que la trama sea aún más interesante, y que te hace decir cada poco rato: ¡Joder qué fuerte!
Los personajes son geniales, Rebecka Martinsson es la prota, una mujer con un par buen puestos, pero ojo, no es ninguna heroína, es terrenal al cien por cien. A parte de Rebecka hay otro personajazo, Sanna Strangard, no te cuento nada de ella por si te lo lees, Sanna es la bomba, no te dejará indiferente.
Los nombres son un poco liosos (son nombres suecos) pero la autora te lo facilita bastante diciendo quién es quien casi cada vez que aparece. Es de una lectura bastante fácil y rápida, y muy gustosa. La narradora no se entretiene con añadidos superfluos, va directamente al grano, todo lo que explica es por algo.
Muy buen libro, recomendadísimo.
28 mayo 2010
Motherjane – “Maktub” (2008)
Motherjane son un grupo indio (¡indio!) con un estilo de lo más elegante. Rock/metal progresivo muy agradable y fácil de escuchar y digerir. Sonido y voz suaves, estribillos resultones, toques de folk y jazz, muy buenos instrumentistas, nada de excesos de ningún tipo, dulces melodías, patrones rítmicos muy originales y divertidos de seguir...
Sin duda alguna es de lo mejor que ha llegado hasta mis atareados oídos este año. Es de esos discos que al principio no le encuentras casi nada pero a base de escucharlo te va gustando cada vez más. Os lo aseguro, es una delicia.
Hay una canción, la última, en la que hay un efecto muy extraño. El volumen de la guitarra va oscilando arriba y abajo, acompasado con el ritmo, como si se alejase y se acercase. Al principio desconcierta un poco, lo primero que uno piensa es que la grabación tiene algún error, pero no, está hecho con toda la intención. El efecto que produce le da un cierto toque misterioso al sonido… como casi siempre digo, hay que escucharlo para saber lo que es.
Discazo delicioso de este grupo tan elegante musicalmente hablando, uno de los descubrimientos del año.
Recomendadísimos.
Voy a poner un par de afoticos que he encontrado por ahí. No tienen desperdicio, ni la una ni la otra, sobretodo la otra. Al loro:
Pues son buenísimos.
27 mayo 2010
Mediabanda, pedazo de banda chilena.
Hola Nath, me pediste mi opinión sobre la música de tus compatriotas Mediabanda. Pues ahí va. Como ya te dije hay cosas que me han gustado y cosas que no. Pero empecemos por el principio, definir el estilo. Como te imaginarás esto es un faenón, nunca había escuchado música de este tipo, pero lo voy a intentar.
La música de Mediabanda es un conglomerado de estilos muy complejo. Su base se podría decir que es de jazz, pero continuamente añaden elementos de rock, música experimental, jazz latino, melodías que recuerdan a canciones populares, reggae, o lo que les apetezca y lo que les venga a la cabeza en ese momento, incluida es cosa extraña que son las atonalidades, que no acabo de entender del todo y me desconcierta un poco. Su música puede ser extraordinariamente rítmica en ciertos momentos o demasiado abstracta y especulativa en otros, aquí es donde me cuesta un poco, pero cuando el ritmo es el que manda, como en “Jah! No quedan huiros” (tienes que decirme qué son huiros) es muy divertida y marchosa. También, y sobretodo en “Dinero y terminación nerviosa”, su música podría servir para ambientar cualquier performance surrealista, como banda sonora en alguna extraña peli de animación y varias cosas más.
Es una banda muy rara, colega, su música no es para cualquier oído, pero en ambientes selectos de jazz y música experimental seguro que tienen muy buena reputación, y que si siguen en progresión serán invitados a participar en multitud de festivales. Verlos en directo tiene que ser una experiencia brutal, imagino que cada concierto es diferente y que te pueden salir con improvisaciones que te dejen pasmado... porque los músicos son impresionantes.
¡Vaya músicos! No voy a hablar de todos porque me estaría todo el día. Me ha gustado mucho el guitarrista, le da ese toque de rock y esa marcheta que hacen de Mediabanda tan especiales. Eso sí, mucho más en el primer disco que en el segundo. Un caso especial es el bajista, es un pedazo de artista, buenísimo, es parte fundamental de la música en cada canción. Pero lo que más me ha impresionado son las voces femeninas de Arlette Jequier y Regina Crisosto (ya ves que me he documentado), capaces de hacer CUALQUIER COSA con su voz, y con una facilidad para improvisar fabulosa. Me encantan esos solos de voz sin letra que aparecen varias veces en el disco. En directo tienen que ser una pasada. Como no me muevo mucho en el ambientillo del jazz y la música experiemtal me puede resultar difícil enterarme de si tocan en España, si te llega información te agradecería que me la pasases.
Gran banda, colega, original y especial como ninguna, me ha encantado escuchar sus discos, sobretodo “Entre la inseguridad y el ego”, muchas gracias por la idea. Si quieres mi opinión sobre cualquier otro grupo no te cortes, me encanta conocer nueva música y disfruto escribiendo sobre ella. Eso sí, siempre con sinceridad, como supongo que deseas, aunque haya ocasiones que pueda resultar un poco embarazoso.
Un saludo y nos vemos en los blogs y en la revista.
26 mayo 2010
Concierto de TRANSATLANTIC en Razzmatazz 2 de Barcelona. 14-05-2010.
El cartelito de la puerta rezaba:
-Apertura de puertas 19:00 h.
-Inicio del concierto 20:00 h.
-Final del concierto 23:30 h.
Rápidamente te planteas ciertas dudas:
¿Tres horas y media de concierto?
¿Tocará otro grupo?
¿Harán un descanso de una hora?
¿Nos darán de cenar?
No a todo. –Bueno –pensé-, después me queda un palizón de coche, si me canso me voy antes de que acabe y listo. ¿Antes de que acabe? Sí hombre sí. Lo que no pensé fue que esas tres horas y media justas (empezó a las 20:07 y acabó a las 23:37) se me pasarían en un suspiro.
Transatlantic no son cualquier cosa. Ojo al dato:
Neal Morse, teclista y voz de Spock’s Beard.
Roine Stolt, guitarra y voz de The Flower Kings.
Pete Trewavas, bajo de Marillion.
Mike Portnoy, batería de Dream Theater...
...leer más en Generación.net.
(Éste es Mike Portnoy, amigos, lo crean o no).
(Y ése es su pie, lástima de foto).
Insisto, leer más en Generación.net., allí está la crónica del concierto y el acceso a tres vídeos (un poco malillos de calidad pero están bien...).
Aunque... bien pensado... también los podría poner aquí, ¿no?
Venga va: Vídeo 1; Vídeo 2; Vídeo 3.
Aunque... bien pensado... también los podría poner aquí, ¿no?
Venga va: Vídeo 1; Vídeo 2; Vídeo 3.
25 mayo 2010
Rammstein
Nadie es indiferente a Rammstein. Dicen por ahí que lo que hacen es rock duro. Mmm... Es una etiqueta un poco pobre para definirlos. ¿Metal? No, creo que tampoco. El sonido de Rammstein es muy, pero que muy potente, pero “metal” también es demasiado simple como etiqueta. Meten mucha electrónica, no hay solos de guitarra ni vacileos instrumentales, el tempo es medio o medio-lento, las melodías (por llamarlas de alguna manera) son una mezcla de death, punk, grunge y no sé qué más.
Pero lo que hace realmente difícil etiquetar a esta banda es su voz principal, Till Lindemann. Inclasificable.
Nadie, repito, nadie canta como él. Su voz es tan grave que roza la parte inaudible del espectro de frecuencias. Lindemann no tiene cuerdas vocales, tiene dos columnas de acero de un metro de grosor en su laringe capaces de hacer añicos cualquier membrana de altavoz con su vibración si te pasas con el volumen. Dime exagerao. Y acertarás. Lindemann es la particularidad que hace exitoso a este grupo. No es sólo su voz, es su energía y su pasión y sobretodo el no renunciar a su idioma, que le viene como anillo al dedo. Gracias amigo, por cantar en alemán. El alemán tiene un poderío sonoro como ninguna otra lengua, y conjugado con la voz y la manera de cantar de Till Lindemann produce un efecto demoledor. Rammstein si te gusta te gusta y si no no (filosofía pura), pero como mínimo tienes que conocerlos para saber cómo es su sonido, es poco menos que obligatorio.
Hay un par de canciones de Rammstein que me gustaría destacar, no porque sean las mejores sino por lo curiosas. “Moskau”, cantada a dúo con Viktoria Fersh, y “Te quiero puta”. Si no has escuchado esta última búscala por ahí y no te la pierdas, no tiene desperdicio escuchar a Lindemann cantando en español con su acento y diciendo lindeces tales como el mismo título.
Pero lo que hace realmente difícil etiquetar a esta banda es su voz principal, Till Lindemann. Inclasificable.
Nadie, repito, nadie canta como él. Su voz es tan grave que roza la parte inaudible del espectro de frecuencias. Lindemann no tiene cuerdas vocales, tiene dos columnas de acero de un metro de grosor en su laringe capaces de hacer añicos cualquier membrana de altavoz con su vibración si te pasas con el volumen. Dime exagerao. Y acertarás. Lindemann es la particularidad que hace exitoso a este grupo. No es sólo su voz, es su energía y su pasión y sobretodo el no renunciar a su idioma, que le viene como anillo al dedo. Gracias amigo, por cantar en alemán. El alemán tiene un poderío sonoro como ninguna otra lengua, y conjugado con la voz y la manera de cantar de Till Lindemann produce un efecto demoledor. Rammstein si te gusta te gusta y si no no (filosofía pura), pero como mínimo tienes que conocerlos para saber cómo es su sonido, es poco menos que obligatorio.
Hay un par de canciones de Rammstein que me gustaría destacar, no porque sean las mejores sino por lo curiosas. “Moskau”, cantada a dúo con Viktoria Fersh, y “Te quiero puta”. Si no has escuchado esta última búscala por ahí y no te la pierdas, no tiene desperdicio escuchar a Lindemann cantando en español con su acento y diciendo lindeces tales como el mismo título.
24 mayo 2010
Aspera – “Ripples” (2010)
Metal progresivo noruego. Muy bueno.
Dream Theater te puede gustar o no, pero lo que está claro es que la revolución que han provocado en el mundo del metal es tremenda. Han creado un sonido y una forma de componer que ha influenciado en cientos de bandas. Cientos. Tantas que ya no se puede decir “tal banda suena a Dream Theater”, es más correcto decir “tal banda tiene el sonido del metal progresivo actual”.
Aspera es una de ellas, su sonido es espectacular, y sus composiciones elaboradas y complejas. Instrumentistas muy buenos, sobretodo el guitarrista, Robin Ognedal. Saben crear ambientes potentes pero también dulces y melosos, pero sin empalagar. El cantante, Atle Pettersen, tiene aptitudes físicas sobradas en el lado agudo del espectro, pero por suerte no se dedica a berrear como un cerdo malherido, lo que hace es cantar, y lo hace muy bien.
Voy a apuntar una pega y una virtud. La pega es que los riffs entrecortados son muy vacilones y técnicos, pero le restan ritmo al conjunto. La virtud es que las melodías son muy lindas y profundas, sin duda lo mejor del grupo.
Muy buen grupo, atención especial a esas melodías, al sonido y al guitarra.
Dream Theater te puede gustar o no, pero lo que está claro es que la revolución que han provocado en el mundo del metal es tremenda. Han creado un sonido y una forma de componer que ha influenciado en cientos de bandas. Cientos. Tantas que ya no se puede decir “tal banda suena a Dream Theater”, es más correcto decir “tal banda tiene el sonido del metal progresivo actual”.
Aspera es una de ellas, su sonido es espectacular, y sus composiciones elaboradas y complejas. Instrumentistas muy buenos, sobretodo el guitarrista, Robin Ognedal. Saben crear ambientes potentes pero también dulces y melosos, pero sin empalagar. El cantante, Atle Pettersen, tiene aptitudes físicas sobradas en el lado agudo del espectro, pero por suerte no se dedica a berrear como un cerdo malherido, lo que hace es cantar, y lo hace muy bien.
Voy a apuntar una pega y una virtud. La pega es que los riffs entrecortados son muy vacilones y técnicos, pero le restan ritmo al conjunto. La virtud es que las melodías son muy lindas y profundas, sin duda lo mejor del grupo.
Muy buen grupo, atención especial a esas melodías, al sonido y al guitarra.
12 mayo 2010
Myrath – “Desert call” (2010)
Los tunecinos Myrath, con su disco de debut “Hope” me dejaron alucinados (leer aquí), pero al igual que Indukti, su segundo CD me ha defraudado bastante. Han fichado un cantate, Zaher Zorgati, que canta espantosamente bien, y se dedica a exhibir sus cualidades con molestos agudos que no vienen a cuento. No pega nada. Prefiero mil veces las voces del disco anterior. En “Hope” se dejaban ver los toques árabes, pero en “Desert call” son mucho más frecuentes. Lo poco gusta y lo mucho cansa, un poco hace gracia pero tanto empalaga un poco.
También echo a faltar los cambios de ritmo que tanto me encandilaron, y el sonido, que no es tan potente, aparte de que las melodías son predecibles y convencionales. Creo que han estado un poco faltos de inspiración, posiblemente deberían haber esperado un poco para publicar y currárselo un poco más.
Sólo es una opinión personal.
Ahí va una foto del cantante, principal causante de mi desdicha.
También echo a faltar los cambios de ritmo que tanto me encandilaron, y el sonido, que no es tan potente, aparte de que las melodías son predecibles y convencionales. Creo que han estado un poco faltos de inspiración, posiblemente deberían haber esperado un poco para publicar y currárselo un poco más.
Sólo es una opinión personal.
Ahí va una foto del cantante, principal causante de mi desdicha.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


























