Grupo alemán de psicobilly. El psicobilly puede variar mucho según el porcentaje que tenga la mezcla de los estilos. La base de la música de Mad Sin es el rockabilly, pero con una actitud punk muy acentuada y elevado a la máxima velocidad. Canciones muy cortas que no suelen llegar a los tres minutos, sobredosis de adrenalina, ritmo desbocado... imposible escucharlo sin chasquear los dedos dos veces por segundo, pero el rollo punk también te hace agitar la cabeza con violencia a contrarritmo del chasqueo de dedos.
Un pasote, divertidísimo, una marcha que te cagas. No me quiero imaginar lo que deben ser en concierto.
Estos mendas son Mad Sin:
La única manera de expandir los conocimientos sobre música, es escuchándola.
Este blog es de opinión, no informativo. Las opiniones suelen ser positivas, pero no siempre.
Si quieres, échale un vistazo a las etiquetas a ver si encuentras algo que te interese y contrastamos puntos de vista.
08 septiembre 2010
31 agosto 2010
Danko Jones – “Below the belt” (2010)
Danko Jones es negro y hace rock. Uno de los poquísimos.
Danko Jones es chino y toca soul, aunque parezca mentira.
Danko Jones es un punkarra hispano.
De lo que no estoy muy seguro es de si también es blanco, pero de vez en cuando rapea.
Ahora en serio. Definir su raza no lo voy a intentar porque mirando sus fotos cada uno puede sacar sus propias conclusiones, y la verdad es que tampoco importa mucho. ¿O sí? ¿La sangre condiciona los gustos musicales igual que el entorno? Ahí queda eso...
...leer más en Generacion.net.
29 agosto 2010
King Crimson
Con todos los respetos, esto a mí no me gusta. He escuchado todos sus discos de estudio uno tras otro, prestando toda la atención posible, y no he conseguido que me atrape. Los músicos son geniales, pero su música es demasiado abstracta, átona y especulativa, y necesito algo más de melodía. Me gusta el progresivo, pero soy más del estilo de Yes.
16 agosto 2010
Ratt
Chafardeando por la Wiki descubrí que Michael Schenker había colaborado con Ratt. El nombre del grupo me sonaba mucho, pero no sabía decir exactamente qué clase de música hacían. Por tanto decidí escuchar todos sus discos, no sólo alguno, porque estaba claro que si Schenker había colaborado con ellos deberían responder a las expectativas que un genio como él merece.
Mientras tanto busqué alguna foto, y descubrí esto:
Lo que da una clara muestra del daño que hicieron los años ‘80.
Los inicios de Ratt fueron bastante pobres. Los tres primeros discos son un heavy-rock previsible, sin melodía ni armonía, y que lo que más destaca es la desagradable voz de su cantante Stephen Pearcy. Pero bueno, en aquellos años ese tipo de música tenía un gran número de seguidores, lo que hizo que tuvieran éxito, personalmente creo que inmerecido.
En 1988 sacaron “Reach for the sky”, un disco que se nota que alguien puso mucho de su parte para que Ratt sonasen bien. Faena que se culminó dos años más tarde con “Detonator”, que tiene un sonido más ochentizado y los patrones rítmicos son muy pop, adecuados para bailar en cualquier pista de baile incluso sin la guitarra imaginaria. Lo más importante es que la voz estaba muy depurada, la voz y la manera de cantar, además hay mucha más melodía y los arreglos son de mucha más calidad. Todo junto podría hacer hasta que algún día me llegasen a gustar, si no tuviera otra cosa que escuchar. Supongo que este disco fue con el que más triunfaron. Pero sorprendentemente hay un parón de siete años hasta “Collage”, disco que está hecho a la medida del momento, con ese sonido que hace que los ’90 sean tan homogéneos en lo que al metal se refiere, y con esos toques progresivos innecesarios (en una canción) que no aportan más que arritmias difíciles de digerir, siendo Ratt como es un grupo de música rítmica. Supongo que el guión comercial lo exigía.
El último disco, “Ratt”, de 1999, es el que más me gusta, es bastante diferente del resto, el tempo es un poco más lento y destila más sensibilidad, prueba indudable de la madurez musical de sus componentes.
Por lo visto acaban de sacar un nuevo disco, o van a hacerlo próximamente. No sé si mi curiosidad me hará escucharlo. Lo que sí es cierto es que me queda la duda de qué clase de colaboración hicieron con Michael Schenker, porque desde luego que no son una banda que esté a su altura.
Ratt hoy en día:
Mientras tanto busqué alguna foto, y descubrí esto:
Lo que da una clara muestra del daño que hicieron los años ‘80.
Los inicios de Ratt fueron bastante pobres. Los tres primeros discos son un heavy-rock previsible, sin melodía ni armonía, y que lo que más destaca es la desagradable voz de su cantante Stephen Pearcy. Pero bueno, en aquellos años ese tipo de música tenía un gran número de seguidores, lo que hizo que tuvieran éxito, personalmente creo que inmerecido.
En 1988 sacaron “Reach for the sky”, un disco que se nota que alguien puso mucho de su parte para que Ratt sonasen bien. Faena que se culminó dos años más tarde con “Detonator”, que tiene un sonido más ochentizado y los patrones rítmicos son muy pop, adecuados para bailar en cualquier pista de baile incluso sin la guitarra imaginaria. Lo más importante es que la voz estaba muy depurada, la voz y la manera de cantar, además hay mucha más melodía y los arreglos son de mucha más calidad. Todo junto podría hacer hasta que algún día me llegasen a gustar, si no tuviera otra cosa que escuchar. Supongo que este disco fue con el que más triunfaron. Pero sorprendentemente hay un parón de siete años hasta “Collage”, disco que está hecho a la medida del momento, con ese sonido que hace que los ’90 sean tan homogéneos en lo que al metal se refiere, y con esos toques progresivos innecesarios (en una canción) que no aportan más que arritmias difíciles de digerir, siendo Ratt como es un grupo de música rítmica. Supongo que el guión comercial lo exigía.
El último disco, “Ratt”, de 1999, es el que más me gusta, es bastante diferente del resto, el tempo es un poco más lento y destila más sensibilidad, prueba indudable de la madurez musical de sus componentes.
Por lo visto acaban de sacar un nuevo disco, o van a hacerlo próximamente. No sé si mi curiosidad me hará escucharlo. Lo que sí es cierto es que me queda la duda de qué clase de colaboración hicieron con Michael Schenker, porque desde luego que no son una banda que esté a su altura.
Ratt hoy en día:
12 agosto 2010
Kaipa – “In the wake of evolution” (2010)
!Qué nivel tiene el rock progresivo sueco! Me declaro fan absoluto e incondicional. El progresivo actual está pasando por un momento dulcísimo, tanto en rock como en metal, pero desde luego que los suecos se llevan la palma. Lo curioso es que las mejores bandas de progresivo sueco están muy relacionadas entre ellas. Karmakanic, The Tangent, The Flower Kings… son grupos con nombres diferentes pero si nos fijamos en los componentes hay muchos que se repiten, como Jonas Reingold, Roine Stolt o Zoltan Csörsz. Pues todas ellas...
...leer más en Generacion.net.
10 agosto 2010
Hidria Spacefolk
Estupenda banda finlandesa de rock espacial instrumental aderezado con componentes folk. Ha sido toda una sorpresa, y muy grata, descubrir esta banda (gracias a Melómano), acostumbrados a la afición obsesiva de los finlandeses por el gótico.
Rock espacial. Este estilo suele ser repetitivo y especulativo, pero en Hidria Spacefolk no es así. Por raro que pueda parecer tienen mucho ritmo, sin descuidar el ambiente espacial hipnotizante. Escuchar su música es de lo más entretenido e interesante y sus tres discos no tienen un segundo despreciable. Originalidad en estado puro.
Un diez para esta banda que aporta al panorama musical de hoy en día lo más difícil: algo nuevo.
09 agosto 2010
Chemical Brothers - “Further” (2010)
El otro día escuché el último disco de Chemical Brothers. Hay que probarlo todo. Y bueno, la verdad es que me quedé igual que estaba. Para que no se diga, intenté escucharlo otra vez pero no pude pasar de la mitad. Yo mismo me preguntaba ¿por qué estoy escuchando esto si no me gusta? Pues para probar, que nunca se sabe, y si no pruebas no puedes decir que no te gusta.
Ya está.
Ya está.
05 agosto 2010
Música, música y más música.
A cada uno le da por lo que le da. Y a mí ahora me ha dao por escoger una banda, escuchar todos sus discos, y sacar mis propias conclusiones, todo ello sin consultar apenas datos, remitiéndome únicamente a la música.
Ya lo hice con Genesis, y derribé un mito, después con Camel, y me sorprendieron, continué con Motörhead y Emerson Lake and Palmer, y me encantaron. Ahora le ha tocado el turno a Van Halen, y sigo pensando lo mismo que he pensado siempre (colgaré la entrada pronto), y en breve se someterán a mi crítica (a veces despiadada y siempre al margen de cualquier influencia) Ratt, David Bowie, Scorpions, King Crimson, UFO, etc. etc.
¿Que por qué? Pues para pasar un buen rato escuchando música y aprovechar las muchas horas que estoy al volante. Pero sobretodo para tener cada día más culturilla musical, que no ocupa lugar.
Muchos de esos grupos siempre han formado parte de mi lista de favoritos, pero por H o por B hay discos que no han llegado nunca hasta mis oídos, por tanto hay algo de su historia que se me escapa. Y si se quiere opinar con fundamento es necesario conocer lo más posible. Pues en ello estoy.
Ya lo hice con Genesis, y derribé un mito, después con Camel, y me sorprendieron, continué con Motörhead y Emerson Lake and Palmer, y me encantaron. Ahora le ha tocado el turno a Van Halen, y sigo pensando lo mismo que he pensado siempre (colgaré la entrada pronto), y en breve se someterán a mi crítica (a veces despiadada y siempre al margen de cualquier influencia) Ratt, David Bowie, Scorpions, King Crimson, UFO, etc. etc.
¿Que por qué? Pues para pasar un buen rato escuchando música y aprovechar las muchas horas que estoy al volante. Pero sobretodo para tener cada día más culturilla musical, que no ocupa lugar.
Muchos de esos grupos siempre han formado parte de mi lista de favoritos, pero por H o por B hay discos que no han llegado nunca hasta mis oídos, por tanto hay algo de su historia que se me escapa. Y si se quiere opinar con fundamento es necesario conocer lo más posible. Pues en ello estoy.
14 julio 2010
Galaxy – “Nature’s clears well” (1978)
Desconocidísima banda de rock progresivo de los ’70 con un estilo un poco retro para la época. Recordemos que en ese mismo año Van Halen publicaron su primer disco, lo que supuso una verdadera revolución en el sonido del rock, este disco de Galaxy resultó un poco desfasado ya de las tendencias del momento.
A veces recuerdan a Jethro Tull, a veces al rock psicodélico de principios de los ’70, y también se dan cierto aire a las voces de los Beatles.
El disco no es ninguna maravilla pero sí interesante de escuchar, hay momentos muy brillantes de desarrollo instrumental. Recomendado a los incondicionales del progresivo setentero.
A veces recuerdan a Jethro Tull, a veces al rock psicodélico de principios de los ’70, y también se dan cierto aire a las voces de los Beatles.
El disco no es ninguna maravilla pero sí interesante de escuchar, hay momentos muy brillantes de desarrollo instrumental. Recomendado a los incondicionales del progresivo setentero.
13 julio 2010
Karnivool – “Sound awake” (2010)
Buen segundo disco de esta banda australiana de metal progresivo, en el que han oscurecido un poco el sonido y añadido elementos técnicos del progresivo actual, de esos que sirven para presumir de técnica instrumental pero que cortan bastante el sentido rítmico de la música. Por mí no hacía falta.
Karnivool son una banda que conjugan un sonido potente con melodías propias del grunge de los ’90. Precisamente esas melodías son lo mejor de la banda, que conjugadas con la voz principal dan un resultado excelente.
Buen metal progresivo un poco desmarcado de la tendencia actual.
11 julio 2010
L’Herba d’Hamelí – “Inversa visual” (2009)
Gran sorpresa el descubrir una banda catalana de rock progresiu pur d’aquest nivell. El so és molt senzill, fregant l’acústic integral. Les cançons son llarguíssimes i de estructuras molt complexes. Els instrumentistes son molt bons, destacaria al baix i al bateria, que configuren una base rítmica de gran calitat. N’hi han molts canvis de ritme i detalls técnics que fan que el disc, a més de entretingut, sigui molt interesant d’escoltar.
Molt bona nota per aquesta banda espanyola de grans músics que han renunciat a la comercialitat per dedicar-se a fer bona música. El que no m’agrada gens son les veus, que, com tots els cantants catalans de rock i pop que canten en català, son espantoses. És quelcom que mai entendré, no s’escapa gairebé cap, insisteixen en posar aquesta veu de pardalet abúlic gens viril, es belluguen en registres aguts als que no arriben ni de conya i abusen d’aquestos vibratos ridículs totalment antiestétics amb l’únic resultat de veus tremoloses que fan lleig el conjunt.
Això sí, les parts intrumentals, que afortunadament son moltes i llargues, son genials.
Un deu per aquesta banda catalana. I espanyola.
Disculpeu-me, però es que avui juga Espanya la final del Mundial de futbol i als catalans catalanistes això els fot moltísim.
Doncs que es fotin, que jo també soc català, però no catalanista, ni tampoc espanyolista, que a Catalunya existeix el terme mig, i no està repressentat de cap de les maneres. Ja està bé, collons, que els putos partits polítics i medis de comunicació catalans donen per fet que tothom és catalanista, i exclueixen així a una gran part de la comunitat catalana. L’únic que aconsegueixen és que aquest col.lectiu es senti cada dia més espanyol i menys català, i que el botant d’esquerres no catalanista no tingui opció alguna, i que no puguis escoltar cap medi de comunicació en català sense posar-te dels nervis, sentint com fan mofa de tot el que estigui relacionat amb Espanya.
Me queda mucho en el tintero digital pero con esto ya basta. Insisto, muy buen disco de esta banda catalana y española.
08 julio 2010
Heaven or hell. Homenaje a Ronnie James Dio
Ronnie James Dio llegó hace poco a las puertas del cielo. Allí se encontró a Dios, y éste le dijo:
Dios: No te esperaba tan pronto, hijo mío.
Dio: Tampoco estaba en mis planes, padre, pero ya lo ve, un maldito cáncer de estómago me ha mandado hasta aquí.
Dios: No te esperaba tan pronto, hijo mío.
Dio: Tampoco estaba en mis planes, padre, pero ya lo ve, un maldito cáncer de estómago me ha mandado hasta aquí.
10 junio 2010
Fromuz – "Seventh Story" (2010). Artículo estereofónico
No es la primera vez que escribo en esta revista sobre esta banda. No me gusta repetirme pero no lo he podido evitar, este disco es de una calidad tan extraordinaria que me ha obligado a ello. Para dar buena muestra y para ayudar a comprender bien de qué estamos hablando he puesto varios enlaces para poder escuchar algunos fragmentos cortos de canciones, los que he considerado mejores o más representativos. Espero no aburrir con tanto enlace, aun así recomiendo encarecidamente escucharlos con un poquito de atención.
Fromuz. El nombre no puede ser más feo. En mi vida he escuchado un nombre de grupo menos llamativo. Pero si ponemos un guión entre la eme y la u empieza a tener algo de sentido.
09 junio 2010
07 junio 2010
Kinetic Element – “Powered by light” (2009)
Rock progresivo con mucha presencia de teclados, con cierto aire a Jethro Tull y mucha influencia de Emerson, Lake and Palmer, influencia que no molesta nada, pero nada. Mike Visaggio es la voz y el instrumento principal, de hecho es protagonista casi absoluto. La voz no me convence mucho, da la sensación de forzarla, canta en un tono demasiado alto para sus posibilidades. Pero a las teclas es un maestro, tanto al piano como al resto de teclados. Muy, pero que muy bueno, diría que de los mejores del progresivo.
Lo que no me gusta mucho es el sonido de la guitarra, no es que el guitarrista sea malo, en absoluto, pero el sonido de su guitarra es feo de cojones, parece como si Visaggio no quisiese competencia de ningún tipo. Una lástima, le quita puntos al disco. Pero aún así le quedan muchísimos. Discazo tremendo, con momentos dulces pero también animados y con mucho ritmo.
De las canciones destacaría “Now and forever”, que es donde recuerda más a ELP, concretamente a la genial “Hoedown” de “Trilogy”, pero quitaría “Meditation”, que es una sucesión de acordes de guitarra acústica en solitario sin demasiado interés.
Muy buen disco, recomendado especialmente a los nostálgicos del prog de sus mejores épocas. Aunque es éstas hay tanto nivel que cada vez tienen menos que envidiarles.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

























